Πικρές Ουσίες & Δέρμα: Τι Λέει η Επιστήμη
EY ZHN2026-05-26T15:07:13+02:00Πικρές Ουσίες & Δέρμα: Τι Λέει η Επιστήμη
Με αφορμή τις έρευνες της δερματολογικής κλινικής του Πανεπιστημίου του Freiburg (Skin Pharmacology and Physiology, Mediators of Inflammation, Planta Medica) και των τελευταίων εξελίξεων στη διεθνή βιβλιογραφία.
Οι πικρές ουσίες δεν δρουν μόνο στην πέψη. Όλοι αναγνωρίζουμε την πικρή γεύση στο στόμα, λίγοι όμως γνωρίζουν ότι το σώμα μας έχει υποδοχείς για πικρές ουσίες όχι μόνο στη γλώσσα, αλλά και στους πνεύμονες, στο έντερο και, όπως αποκάλυπτουν πρόσφατες έρευνες, στο ίδιο το δέρμα μας.
Οι υποδοχείς των πικρών ουσιών αποκωδικοποιήθηκαν και χαρακτηρίστηκαν βιοχημικά μόλις τα τελευταία χρόνια, και η ανακάλυψη τους στο ανθρώπινο δέρμα ανοίγει έναν εντελώς νέο δρόμο στη φροντίδα της επιδερμίδας. Φυτικές πικρές ουσίες όπως η αμαρογεντίνη της γεντιανής και η σαλισίνη του φλοιού ιτιάς προσδένονται σε αυτούς τους υποδοχείς, προκαλούν εισροή ασβεστίου στα κερατινοκύτταρα και διεγείρουν την παραγωγή πρωτεϊνών και λιπιδίων που χτίζουν την κεράτινη στοιβάδα. Με άλλα λόγια, οι πικρές ουσίες αναζωογονούν τον μεταβολισμό του δέρματος και προωθούν την αναγέννηση της επιδερμίδας, με τεκμηριωμένες δράσεις σε δερματικές παθήσεις όπως η ατοπική δερματίτιδα, αλλά και σε επούλωση και κυτταρική γήρανση.
Η ιστορία των πικρών ουσιών
Η ευεργετική επίδραση των βοτάνων με πικρή γεύση είναι γνωστή από την αρχαιότητα. Η Αγιουρβέδα και η Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική θεωρούν τις πικρές ουσίες σταθερό συστατικό μιας ισορροπημένης διατροφής. Στην Παραδοσιακή Κινεζική Ιατρική η πικρή γεύση αντιστοιχεί στο στοιχείο της φωτιάς, δηλαδή στη ζέστη, στο πνεύμα, στη δράση, στη χαρά, στο γέλιο και στην ανάπτυξη.
Από τα 260 φάρμακα που περιέγραψε ο Ιπποκράτης τον 5ο αιώνα π.Χ., τα 31 περιείχαν πικρά συστατικά. Αργότερα, η Hildegard von Bingen (1098-1179) ενσωμάτωσε τις πικρές ουσίες στη μοναστηριακή της ιατρική.
Το περίφημο Elixir ad longam vitam του Παράκελσου (1493-1541) χρησίμευσε ως βάση για τον Σουηδό γιατρό Dr. Urban Hjärne (1641-1724), ο οποίος παρασκεύασε πρώτος το Schwedenbitter, τότε γνωστό ως «Amarum». Το σκεύασμα συνδυάζει πάνω από είκοσι πικρά βότανα και ρίζες, ανάμεσα στα οποία η αψιθιά, η ρίζα αγγελικής, το γαϊδουράγκαθο, η γλυκόριζα, το μύρο, η αγγοστούρα και η ρίζα ζεντοαρίας. Αιώνες αργότερα, το Schwedenbitter διαδόθηκε ευρύτατα χάρη στο έργο και τα βιβλία της Αυστριακής βοτανολόγου Maria Treben.
Από τον 20ό αιώνα και έπειτα, η ιατρική σημασία των πικρών ουσιών εξασθένησε και η χρήση τους περιορίστηκε σημαντικά. Χρησιμοποιούνταν πλέον κυρίως ως απεριτίφ ή χωνευτικά, ενώ τα πικρά λαχανικά απομακρύνθηκαν σταδιακά από τις καλλιέργειες και από την κουζίνα μας με στοχευμένη επιλογή ποικιλιών, καθώς η σύγχρονη γεύση στράφηκε προς το γλυκό.
Η παραδοσιακή χρήση των πικρών ουσιών
Παραδοσιακά, τα πικρά βότανα χρησιμοποιούνταν κυρίως για τα εξής πράγματα: να ανοίξουν την όρεξη, να βοηθήσουν την πέψη, να ενισχύσουν τις πεπτικές εκκρίσεις και να υποστηρίξουν την εντερική κινητικότητα. Ενδείκνυνται για τη διαχείριση δυσπεψίας, γαστρεντερικών ενοχλήσεων και διαταραχών στην έκκριση χολής. Χρησιμοποιούνταν επίσης σε καταστάσεις κόπωσης, εξάντλησης και στρες, με αποδιδόμενες τονωτικές και ισορροπιστικές ιδιότητες.
Τα πρώτα ευρήματα της σύγχρονης έρευνας
Η σύγχρονη επιστήμη άρχισε να παίρνει σοβαρά τις πικρές ουσίες το 1992, όταν μια αμερικανική ερευνητική ομάδα (McLaughlin, McKinnon, Margolskee) ανακάλυψε στους γευστικούς κάλυκες της γλώσσας μια ειδική πρωτεΐνη: την α-γευστίνη. Αυτή η πρωτεΐνη λειτουργεί ως “μεταφραστής”: μόλις μια πικρή ουσία προσδεθεί στον υποδοχέα, η α-γευστίνη μεταφέρει το σήμα μέσα στο κύτταρο. Η εργασία δημοσιεύθηκε στο περιοδικό Nature και έγινε η αφετηρία για όλη την μετέπειτα έρευνα.
Το 2010, οι ίδιοι υποδοχείς βρέθηκαν στους βρόγχους, όπου η ενεργοποίησή τους προκαλεί χαλάρωση και διεύρυνση των αεραγωγών (δημοσίευση στο Nature Medicine). Στη συνέχεια εντοπίστηκαν σε ολόκληρο το γαστρεντερικό, και σε άλλα όργανα που παραδοσιακά δεν συνδέαμε με την αίσθηση της γεύσης.
Υποδοχείς πικρών ουσιών στο δέρμα
Το 2015, ερευνητές της Πανεπιστημιακής Δερματολογικής Κλινικής του Freiburg έκαναν μια από τις πιο ενδιαφέρουσες ανακαλύψεις της τελευταίας δεκαετίας στο χώρο της δερματολογίας: αποδείχθηκε για πρώτη φορά η ύπαρξη υποδοχέων πικρών ουσιών στην ανθρώπινη επιδερμίδα.
Συγκεκριμένα, βρήκαν δύο τύπους υποδοχέων, τον TAS2R1 και τον TAS2R38, στα κερατινοκύτταρα, δηλαδή τα κύρια κύτταρα που συνθέτουν την επιδερμίδα μας. Και μαζί τους, βρήκαν και την α-γευστίνη, την ίδια πρωτεΐνη-μεταφραστή που ανακαλύφθηκε το 1992 στη γλώσσα.
Το επόμενο βήμα ήταν να δουν τι γίνεται όταν αυτοί οι υποδοχείς ενεργοποιηθούν. Οι ερευνητές χρησιμοποίησαν φυτικές πικρές ουσίες διαφορετικής προέλευσης και χημικής δομής, επιλεγμένες έτσι ώστε να καλύψουν ένα ευρύ φάσμα πικρών ερεθισμάτων.
Οι πικρές ουσίες προκάλεσαν εισροή ασβεστίου μέσα στα κερατινοκύτταρα. Αυτό είναι σημαντικό, γιατί το ασβέστιο δεν κάνει απλώς τη δουλειά του στα οστά, αλλά είναι ένα μόριο-αγγελιοφόρος που ενεργοποιεί αλλαγές στη συμπεριφορά του κυττάρου. Στη συγκεκριμένη περίπτωση, η ενεργοποίηση οδήγησε στην παραγωγή πρωτεϊνών και λιπιδίων που χτίζουν και συντηρούν την εξωτερική κεράτινη στοιβάδα του δέρματος, δηλαδή το φυσικό προστατευτικό φράγμα που κρατά την υγρασία μέσα και τα ερεθιστικά έξω.
Συνδυαστικά, η παραγωγή δομικών πρωτεϊνών και λιπιδίων εξηγεί γιατί οι πικρές ουσίες θεωρούνται ωφέλιμες στη φροντίδα ξηρού δέρματος και κατεστραμμένης κεράτινης στοιβάδας, σε δερματικές παθήσεις όπως η ξηροδερμία, εξ επαφής δερματίτιδα και η νευροδερματίτιδα.
Πού βρίσκεται σήμερα η έρευνα
Από την αρχική ανακάλυψη του 2015, η έρευνα για τη δράση των πικρών ουσιών στο δέρμα έχει επεκταθεί σημαντικά σε τέσσερα κύρια πεδία.
1. Πόσοι και ποιοι υποδοχείς υπάρχουν στο δέρμα
Πέρα από τους υποδοχείς πικρών ουσιών TAS2R1 και TAS2R38 που εντοπίστηκαν αρχικά, μεταγενέστερες μελέτες έδειξαν ότι το ανθρώπινο δέρμα εκφράζει πολλαπλούς τύπους, με διαφορές ανάλογα με την ηλικία, το φύλο και την έκθεση στον ήλιο (Shaw et al., PLOS ONE, 2018). Ένας από αυτούς, ο TAS2R14, μελετήθηκε διεξοδικά στα κερατινοκύτταρα και χαρακτηρίστηκε ως χημικός αισθητήρας που αναγνωρίζει επιβλαβείς ουσίες (Ho et al., 2021).
2. Κλινική εφαρμογή σε φλεγμονώδεις παθήσεις
Μια μελέτη του 2019 (Seiwerth et al., Planta Medica) δοκίμασε κρέμα που περιείχε γεντιανή, γλυκόριζα και φλοιό ιτιάς σε ασθενείς με ήπια ατοπική δερματίτιδα. Σε μία μόνο εβδομάδα, τα συμπτώματα βελτιώθηκαν αισθητά.
Παράλληλα, η ομάδα του Freiburg έδειξε ότι η αμαρογεντίνη της γεντιανής δεν κάνει μόνο “δομικές” εργασίες στο δέρμα. Έχει και ρόλο στη ρύθμιση της φλεγμονής: μειώνει την παραγωγή φλεγμονωδών μορίων στα μαστοκύτταρα (TNF-α) και στα κερατινοκύτταρα (IL-8, MMP-1). Με άλλα λόγια, οι πικρές ουσίες μπορούν να «καθησυχάσουν» το δέρμα όταν αυτό φλεγμαίνει, κάτι που τις καθιστά υποψήφιες για χρόνιες δερματικές παθήσεις όπως η ατοπική δερματίτιδα και η ψωρίαση.
3. Αντιγηραντική δράση και επούλωση
Έρευνα του 2022 έδειξε ότι δύο ακόμη υποδοχείς πικρών ουσιών στα κερατινοκύτταρα, ο TAS2R16 και ο TAS2R10, έχουν αντιγηραντική δράση: όταν ενεργοποιούνται, καθυστερούν τη γήρανση των κυττάρων του δέρματος και βοηθούν στην επούλωση. Η σαλισίνη του φλοιού ιτιάς ενεργοποιεί τον TAS2R16, ενώ σε άλλη μελέτη η καμφορά μείωσε τις ρυτίδες από την υπεριώδη ακτινοβολία σε πειραματικά μοντέλα (Tran et al., Phytotherapy Research, 2015).
4. Άμυνα απέναντι σε τοξικές ουσίες
Το πιο πρόσφατο εύρημα έρχεται από ιαπωνική ομάδα (Mori et al., FASEB BioAdvances, 2024): οι υποδοχείς TAS2R στο δέρμα δρουν και ως ενδοκυτταρικοί «θυρωροί», ενεργοποιώντας συστήματα αποβολής τοξικών ουσιών. Αυτό σημαίνει ότι η δράση τους στο δέρμα δεν σταματά στην ανάπλαση: επεκτείνεται και στην προστασία από ουσίες που βλάπτουν τα κύτταρα.
Σε ποια βότανα και τρόφιμα βρίσκονται οι πικρές ουσίες;
Τα πικρά βότανα είναι πάρα πολλά. Κάποια από σημαντικότερα είναι το Schinus molle (anacahuita), η κίτρινη γεντιανή (πηγή της αμαρογεντίνης, της πιο πικρής φυτικής ουσίας), το κενταύριο, η καλέντουλα, η aloe vera, η αψιθιά, η ρίζα αγγελικής, το ταραξάκο (γνωστό και ως πικραλίδα), η γλυκόριζα, το γαϊδουράγκαθο, η αγγοστούρα, το μύρο, η ρίζα ζεντοαρίας και η ατρακτυλίδα.
Στην κουζίνα τις συναντάμε στα λαχανικά και τα χόρτα. Βρίσκουμε άφθονες στην αγκινάρα, στο ραδίκι, στο αντίδι, στη σκαρόλα, στην πικραλίδα και στη ρόκα. Όλα τα σταυρανθή λαχανικά, δηλαδή λάχανο, μπρόκολο, κουνουπίδι και λαχανάκια Βρυξελλών, περιέχουν γλυκοζινολικές ενώσεις με έντονη πικράδα. Στην ελληνική κουζίνα ξεχωρίζουν τα άγρια χόρτα του χωραφιού, βρούβες, ζοχός, σταμναγκάθι και καυκαλήθρα, τα περισσότερα από τα οποία είναι έντονα πικρά.
Στα φρούτα και τα προϊόντα τους συναντάμε πικράδα στις φλούδες των εσπεριδοειδών (πορτοκάλι, λεμόνι, μανταρίνι, περγαμόντο), στο γκρέιπφρουτ μέσω της ναρινγκίνης, στις πράσινες ανεπεξέργαστες ελιές μέσω της ελευρωπαΐνης, καθώς και στο εξαιρετικό παρθένο ελαιόλαδο. Η πικράδα του ελαιόλαδου, μάλιστα, θεωρείται ποιοτικό χαρακτηριστικό και προέρχεται από την ελευρωπαΐνη και την ολεοκανθάλη.
Στους ξηρούς καρπούς, τα καρύδια ξεχωρίζουν για την πικράδα τους που οφείλεται σε γιουγκλόνη και ταννίνες, ιδιαίτερα στη λεπτή καστανή φλούδα που τυλίγει τον καρπό. Τα αμύγδαλα, ειδικά τα πικραμύγδαλα, περιέχουν αμυγδαλίνη, ενώ τα φουντούκια και τα κάστανα συνεισφέρουν επίσης πικρές νότες μέσω ταννινών και άλλων φαινολικών ενώσεων.
Στα ροφήματα, το μαύρο τσάι (ταννίνες), το πράσινο τσάι και το ματσα (κατεχίνες) και το κακάο είναι από τις πιο γνωστές πηγές πικρών ουσιών. Η μαύρη σοκολάτα από 70% και πάνω περιέχει θεοβρωμίνη και φλαβανόλες, ενώ το κόκκινο κρασί προσφέρει ταννίνες και ρεσβερατρόλη. Παραδοσιακά απεριτίφ όπως το Campari, το βερμούτ και το Fernet, καθώς και το αψέντι που παρασκευάζεται με αψιθιά, αποτελούν χαρακτηριστικά παραδείγματα παρασκευασμάτων με πικρές ουσίες που έχουν επιβιώσει στη γαστρονομία.
Στα μπαχαρικά και τα αρωματικά της μεσογειακής κουζίνας, η ρίγανη, το θυμάρι, το δεντρολίβανο, το φασκόμηλο και η δάφνη είναι όλα φορείς πικρών συστατικών μέσα από τα αιθέρια έλαια και τα πικραντικά τους. Ο κουρκουμάς, το τζίντζερ, το κάρδαμο, το μοσχοκάρυδο, το γαρύφαλλο, η κανέλα, καθώς και οι σπόροι μάραθου, γλυκάνισου, κύμινου και κόλιανδρου, συμπληρώνουν το πικρό προφίλ της καθημερινής κουζίνας.
Συμπέρασμα
Αυτό που η παραδοσιακή βοτανοθεραπεία περιέγραφε ως «αναζωογονητική» δράση των πικρών ουσιών στο δέρμα, αποκτά πλέον σαφή μοριακή εξήγηση. Δέκα χρόνια μετά την πρώτη ανακάλυψη των υποδοχέων πικρών ουσιών στην ανθρώπινη επιδερμίδα, η έρευνα έχει τεκμηριώσει τέσσερις διαφορετικές δράσεις: αναδόμηση της εξωτερικής στοιβάδας του δέρματος, ανοσορύθμιση σε φλεγμονώδεις παθήσεις, επιβράδυνση της κυτταρικής γήρανσης και άμυνα του δέρματος απέναντι σε τοξικές ουσίες.
Όταν φυτικά πικρά εκχυλίσματα φτάνουν στους υποδοχείς της επιδερμίδας, ενεργοποιούν τους ίδιους βιοχημικούς μηχανισμούς που το δέρμα χρησιμοποιεί για να ανανεωθεί, να επουλωθεί και να αμυνθεί απέναντι σε επιβλαβείς παράγοντες. Η αρχαία γνώση των βοτανοθεραπευτών για τα πικρά βότανα αποκτά σύγχρονη επιστημονική βάση και τα τοποθετεί στο επίκεντρο μιας νέας γενιάς προϊόντων δερματολογικής φροντίδας.
Συχνές ερωτήσεις
Τι είναι οι πικρές ουσίες και γιατί είναι σημαντικές;
Πικρές ουσίες είναι φυτικές ενώσεις που γίνονται αντιληπτές μέσω των υποδοχέων πικρής γεύσης (TAS2R). Παραδοσιακά χρησιμοποιούνται εδώ και χιλιάδες χρόνια για πέψη, συκώτι και γενική τόνωση. Πιο πρόσφατα, η σύγχρονη έρευνα έχει αποκαλύψει ότι οι ίδιοι υποδοχείς υπάρχουν και στο δέρμα, ανοίγοντας νέα πεδία εφαρμογής στη δερματολογική φροντίδα.
Πώς δρουν οι πικρές ουσίες στο δέρμα;
Προσδένονται στους υποδοχείς TAS2R της επιδερμίδας, προκαλούν εισροή ασβεστίου στα κύτταρα και ενεργοποιούν την παραγωγή πρωτεϊνών και λιπιδίων που συντηρούν το προστατευτικό φράγμα του δέρματος. Νεότερες μελέτες δείχνουν ότι έχουν επίσης ανοσορυθμιστική, αντιγηραντική και κυτταροπροστατευτική δράση.
Είναι ασφαλείς οι πικρές ουσίες;
Στις συνήθεις δοσολογίες, ναι. Σε περιπτώσεις ενεργού γαστρικού έλκους ή χολολιθίασης χρειάζεται προσοχή. Η εξωτερική εφαρμογή στο δέρμα δεν έχει αναδείξει σημαντικές παρενέργειες στις μελέτες.
Πώς λαμβάνονται;
Εσωτερικά: βάμματα, τσάγια, σκευάσματα τύπου Schwedenbitter
Εξωτερικά: κρέμες, λοσιόν ή φυτικά εκχυλίσματα για τοπική εφαρμογή.
Κάθε οδός στοχεύει διαφορετικούς υποδοχείς.
Σε ποιες δερματικές παθήσεις βοηθούν οι πικρές ουσίες;
Σύμφωνα με τα έως σήμερα δεδομένα, τα πιο τεκμηριωμένα οφέλη αφορούν νευροδερματίτιδα, ατοπική δερματίτιδα, ξηροδερμία και εξ επαφής δερματίτιδα. Στην ίδια κατηγορία εμπίπτουν και η επούλωση πληγών, η προστασία από πρόωρη γήρανση που προκαλεί η υπεριώδης ακτινοβολία, η ψωρίαση και τα χρόνια φλεγμονώδη νοσήματα.
Πόσο γρήγορα φαίνονται αποτελέσματα;
Εξαρτάται από την περίπτωση και τη σοβαρότητα της κατάστασης. Σύμφωνα με τα διαθέσιμα κλινικά δεδομένα, τα πρώτα αποτελέσματα συνήθως φαίνονται από την πρώτη εβδομάδα εφαρμογής, με τη βελτίωση να συνεχίζεται με συστηματική χρήση.
Έχουν αντιγηραντική δράση οι πικρές ουσίες;
Ναι, σύμφωνα με νεότερα δεδομένα. Έρευνα του 2022 έδειξε πως η ενεργοποίηση των TAS2R16 και TAS2R10 καθυστερεί τη γήρανση των κερατινοκυττάρων και ενισχύει την επούλωση. Η σαλισίνη ιτιάς και η καμφορά είναι δύο φυσικές ουσίες με τεκμηριωμένη αντιγηραντική δράση σε εργαστηριακά μοντέλα.
Τι σχέση έχει το Schwedenbitter με τις πικρές ουσίες;
Το Schwedenbitter είναι ένα από τα πιο εμβληματικά παρασκευάσματα πικρών βοτάνων, με ρίζες στον 16ο αιώνα. Συνδυάζει πάνω από 20 πικρά εκχυλίσματα, ανάμεσα στα οποία η αψιθιά, το γαϊδουράγκαθο, η αγγοστούρα, το μύρο, η ρίζα αγγελικής, η γλυκόριζα και η ρίζα ζεντοαρίας. Η συνταγή του προέρχεται από το Elixir ad longam vitam του Παράκελσου τον 16ο αιώνα και αποτελεί ίσως το πιο αντιπροσωπευτικό παράδειγμα συστηματικής χρήσης πικρών ουσιών για υγεία.
Ποια προϊόντα ΕΥ ΖΗΝ περιέχουν πικρές ουσίες;
Η μοναστηριακή και η παραδοσιακή βοτανοθεραπεία στην οποία βασίζονται τα προϊόντα μας έχουν τις πικρές ουσίες στο επίκεντρό τους. Έτσι, σχεδόν όλη η γκάμα των προϊόντων Ευ Ζην περιέχει βότανα και εκχυλίσματα με πικρά συστατικά.
Στο Schweden Bitter θα βρείτε την κλασική σύνθεση με αψιθιά, γαϊδουράγκαθο, ρίζα αγγελικής, γλυκόριζα, μύρο και αγγοστούρα, και αξιοποιείται τόσο εσωτερικά όσο και εξωτερικά σε δερματικές παθήσεις. Σε κρέμες και αλοιφές, η δράση των πικρών ουσιών έρχεται από φυτά όπως η καλέντουλα, η αλόη, η αμαμελίδα, η Centella asiatica και το Schinus molle, που χρησιμοποιούνται για ανάπλαση, ανακούφιση δερματικών ερεθισμών και αντιγηραντική φροντίδα.
Παρακάτω θα βρείτε μερικά από τα προϊόντα ΕΥ ΖΗΝ που αξιοποιούν τη δράση των πικρών ουσιών στο δέρμα.
Μερικά από τα προϊόντα ΕΥ ΖΗΝ με πικρές ουσίες
Dermasalus Creme
Ιδιαίτερα αποτελεσματική αλοιφή για: Ακμή Ξηροδερμία Πληγές Νευροδερματίτιδα Ψωρίαση Εκζέματα Ανακουφίζει από κνησμό ...
Περισσότερα ⟶Schweden Bitter | Maria Treben Original
Τονώνει, αναζωογονεί, προστατεύει. Αγνό και φυσικό προϊόν με άγρια βότανα χωρίς συντηρητικά. Το μοναδικό...
Περισσότερα ⟶Synergetic – Premium Αντιρυτιδική Κρέμα | Maria Treben
Βραβευμένο προϊόν παγκόσμιας καινοτομίας. Δρα κατά των γραμμών έκφρασης Ελαστικότητα, ενυδάτωση, σύσφιξη Προστατεύει από...
Περισσότερα ⟶Κρέμα Καλέντουλας | Maria Treben
Προλαμβάνει και θεραπεύει βρεφικά συγκάματα, κοκκινίλες Εγκαύματα Ραγάδες, σημάδια από επεμβάσεις Εξανθήματα, έλκη, ακμή,...
Περισσότερα ⟶Πηγές
Ανακάλυψη της α-γευστίνης (1992):
McLaughlin SK, McKinnon PJ, Margolskee RF. Gustducin is a taste-cell-specific G protein closely related to the transducins. Nature 1992;357(6379):563-569. DOI: 10.1038/357563a0. https://www.nature.com/articles/357563a0
Υποδοχείς πικρών ουσιών στους βρόγχους (Nature Medicine, 2010):
Deshpande DA, Wang WC, McIlmoyle EL, Robinett KS, Schillinger RM, An SS, Sham JS, Liggett SB. Bitter taste receptors on airway smooth muscle bronchodilate by localized calcium signaling and reverse obstruction. Nature Medicine 2010;16(11):1299-1304. DOI: 10.1038/nm.2237. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/20972434/
Υποδοχείς πικρών ουσιών στο δέρμα:
Wölfle U, Elsholz FA, Kersten A, Haarhaus B, Müller WE, Schempp CM. Expression and Functional Activity of the Bitter Taste Receptors TAS2R1 and TAS2R38 in Human Keratinocytes. Skin Pharmacology and Physiology 2015;28(3):137-146. DOI: 10.1159/000367631. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/25573083/
Shaw L, Mansfield C, Colquitt L, Lin C, Ferreira J, Emmetsberger J, Reed DR. Personalized expression of bitter ‘taste’ receptors in human skin. PLOS ONE 2018;13(10):e0205322. DOI: 10.1371/journal.pone.0205322. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30332676/
Ho HK, Bigliardi PL, Stelmashenko O, Ramasamy S, Postlethwaite M, Bigliardi-Qi M. Functionally expressed bitter taste receptor TAS2R14 in human epidermal keratinocytes serves as a chemosensory receptor. Experimental Dermatology 2021;30(2):216-225. DOI: 10.1111/exd.14250. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/33253444/
Ανοσορυθμιστική δράση και κλινική εφαρμογή σε φλεγμονώδεις παθήσεις
Wölfle U, Haarhaus B, Schempp CM. Amarogentin Displays Immunomodulatory Effects in Human Mast Cells and Keratinocytes. Mediators of Inflammation 2015;2015:630128. DOI: 10.1155/2015/630128. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC4639662/
Seiwerth J, Tasiopoulou G, Hoffmann J, Wölfle U, Schwabe K, Quirin KW, Schempp CM. Anti-Inflammatory Effect of a Novel Topical Herbal Composition (VEL-091604) Consisting of Gentian Root, Licorice Root and Willow Bark Extract. Planta Medica 2019;85(7):608-614. DOI: 10.1055/a-0835-6806. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/30690691/
Αντιγηραντική δράση και επούλωση:
Chung MG, Kim Y, Cha YK, Park TH, Kim Y. Bitter taste receptors protect against skin aging by inhibiting cellular senescence and enhancing wound healing. Nutrition Research and Practice 2022;16(1):1-13. DOI: 10.4162/nrp.2022.16.1.1. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC8784259/
Tran TA, Ho MT, Song YW, Cho M, Cho SK. Camphor Induces Proliferative and Anti-senescence Activities in Human Primary Dermal Fibroblasts and Inhibits UV-Induced Wrinkle Formation in Mouse Skin. Phytotherapy Research 2015;29(12):1917-1925. DOI: 10.1002/ptr.5484. https://pubmed.ncbi.nlm.nih.gov/26458283/
Wölfle U, Haarhaus B, Seiwerth J, Cawelius A, Schwabe K, Quirin KW, Schempp CM. The Herbal Bitter Drug Gentiana lutea Modulates Lipid Synthesis in Human Keratinocytes In Vitro and In Vivo. International Journal of Molecular Sciences 2017;18(8):1814. DOI: 10.3390/ijms18081814. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC5578200/
Άμυνα απέναντι σε τοξικές ουσίες:
Mori S, Nakamura N, Fuchigami A, Yoshimoto S, Sakakibara M, Ozawa T, Aoki J, Inoue A, Sumida H, Ando H, Nakamura M. Intracellular TAS2Rs act as a gatekeeper for the excretion of harmful substances via ABCB1 in keratinocytes. FASEB BioAdvances 2024;6(10):424-441. DOI: 10.1096/fba.2024-00074. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC11452442/
Ανασκόπησεις:
Hoffmann J, Gendrisch F, Schempp CM, Wölfle U. New Herbal Biomedicines for the Topical Treatment of Dermatological Disorders. Biomedicines 2020;8(2):27. DOI: 10.3390/biomedicines8020027. https://pmc.ncbi.nlm.nih.gov/articles/PMC7168306/
Grădinaru TC, Vlad A, Gilca M. Bitter Phytochemicals as Novel Candidates for Skin Disease Treatment. Current Issues in Molecular Biology 2024;46(1):299-326. DOI: 10.3390/cimb46010020. https://www.mdpi.com/1467-3045/46/1/20